.jpg)
บทที่ 9 ร่องรอยการคงอยู่ที่ลบไม่ออก
“ยูเดอร์! ยูเดอร์! รอเดี๋ยวก่อน”
ยูเดอร์หยุดฝีเท้าตามเสียงเรียก ขณะที่เขากำลังหาทางหลบเลี่ยงจากชั้นเรียนอ่านเขียนอันแสนน่าเบื่อ แคนนาวิ่งกระหืดกระหอบตามเขามา นางเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ปรับตัวเข้ากับหน่วยทหารม้าได้ดีกว่าใครเพื่อน ด้วยอัธยาศัยที่เปิดกว้างและไม่ถือตัว ทำให้นางสามารถก้าวข้ามกำแพงสถานะทางสังคม อายุ และเพศ เพื่อผูกมิตรกับทุกคนได้อย่างน่าอัศจรรย์
แม้พลังพิเศษของนางจะไม่มีความโดดเด่นทางกายภาพ แต่ความอดทนและไม่เคยย่อท้อต่อการฝึกอันโหดหินก็เพียงพอจะชนะใจสมาชิกคนอื่นๆ จนกลายเป็นคนดังที่ทุกคนยอมรับ
แคนนาไม่เคยลืมบุญคุณที่ยูเดอร์เคยช่วยเหลือในวันสอบเข้า แม้ตารางฝึกจะต่างกันจนแทบไม่ได้เจอ แต่ทุกครั้งที่พบกัน นางจะทักทายเขาด้วยความอบอุ่นเสมอ และต้องขอบคุณนางกับคาเคนที่นำเรื่อง "คำแนะนำลึกลับ" ของเขาไปบอกต่อ ทำให้ยูเดอร์ได้รับมิตรภาพจากคนรอบข้างมากกว่าในอดีตชาติที่เขาเคยวางตัวจืดจางและมืดมน
“แฮก... กว่าจะเจอหน้าเจ้านี่มันยากจริงๆ เลยนะ” แคนนาบ่นพลางหอบหายใจ
“มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”
“อ้อ... ข้าแค่สงสัยน่ะ เห็นเขาลือกันว่าเจ้ายังไม่ได้เลือกแผนกเลย เป็นเรื่องจริงหรือ?”
ยูเดอร์มองสบตาแคนนาแล้วพยักหน้าเล็กน้อย “จริง”
“มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษไหม? คือว่า... ท่านผู้บัญชาการเองก็อยากรู้น่ะ”
ชื่อของ ‘คีเซียร์ ลา ออร์’ ที่หลุดออกมาจากปากแคนนาทำให้ยูเดอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง “ท่านผู้บัญชาการงั้นหรือ?” เขาทวนคำด้วยน้ำเสียงที่แฝงอารมณ์บางอย่างที่แคนนาไม่มีวันเข้าใจ
“ใช่ค่ะ... เมื่อกี้ข้ากับโจดี้เพิ่งไปรายงานเรื่องแผนกที่ห้องบัญชาการมา ท่านผู้บัญชาการเลยลองถามข้าดูว่าพอจะรู้ไหมว่าเจ้าสนใจแผนกไหนเป็นพิเศษ”
“...”
“อันที่จริง ข้าคิดว่าเจ้าจะตัดสินใจตั้งแต่วันแรกเสียอีก มีเรื่องอะไรกังวลอยู่หรือเปล่า? ถ้าอยากได้คำปรึกษาบอกข้าได้นะ ข้ามั่นใจเรื่องการอ่านข้อมูลวัตถุ... ถ้ามันจะช่วยให้เจ้าตัดสินใจง่ายขึ้น ข้ายินดีช่วยเต็มที่เลย”
ยูเดอร์มองแคนนาด้วยสายตาที่อ่อนลง พลังการอ่านข้อมูลของนางมีประโยชน์อย่างยิ่งยวดสำหรับคนทั่วไป ราวกับเป็นหมอดูที่ช่วยเตือนสติหรือค้นหาความลับที่ซ่อนอยู่ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ยูเดอร์ต้องการในตอนนี้ สิ่งเดียวที่เขาให้ความสำคัญคือการรักษา ‘บุคลากร’ อันล้ำค่าเหล่านี้ไว้เคียงข้าง
‘แต่ถึงอย่างนั้น... เจตนาของชายคนนั้นก็ทำให้ข้ากังวลอยู่ดี’ ยูเดอร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามแคนนาต่อ “เขาได้พูดอะไรอย่างอื่นอีกไหม?”
แคนนานิ่งนึกไปครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหัว “ก็ไม่มีอะไรพิเศษนะ... บางทีท่านอาจจะแค่คิดว่าข้าสนิทกับเจ้าที่สุดมั้ง เลยถามไปอย่างนั้นเอง พรุ่งนี้ก็วันสุดท้ายแล้ว อย่ากดดันตัวเองนักเลยนะ”
ยูเดอร์ไม่ได้คิดง่ายๆ แบบนั้น เขารู้ดีว่าคีเซียร์ไม่ใช่คนที่ถามอะไรอย่างไร้ความหมาย แต่อารมณ์ขันและความเป็นธรรมที่แสดงออกต่อสมาชิกทหารม้าทำให้ทุกคนภักดีต่อนายเหนือหัวผู้นี้อย่างสุดซึ้ง โดยที่ไม่รู้เลยว่าภายใต้หน้ากากนั้นซ่อนความลึกล้ำเพียงใด ยูเดอร์ขมวดคิ้วเมื่อนึกถึงความทรงจำที่ขมขื่นเกี่ยวกับชายคนนั้น
‘แต่ไม่ว่าอย่างไร... คนแรกที่ข้าต้องช่วยและดึงมาเป็นพวกให้ได้ ก็คือชายคนนั้นอยู่ดี’
ในเมื่อชาตินี้ยูเดอร์ตั้งใจจะไม่ขึ้นเป็นผู้นำ เขาจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้มั่นใจว่าคีเซียร์จะมีชีวิตอยู่รอดและดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการไปตลอดกาล ยูเดอร์ก้มศีรษะขอบคุณแคนนาและกำลังจะเดินจากไป แต่นางกลับรั้งเขาไว้ด้วยสีหน้าขัดใจเล็กๆ
“เอ้อ... ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว”
“มีอะไรอีกหรือ?”
“ท่านผู้บัญชาการนึกว่าข้ากับเจ้าสนิทกันมาก แต่จริงๆ มันไม่เห็นเป็นแบบนั้นเลย... เจ้ายังพูดสุภาพกับข้าอยู่เลยนะ! ทีกับคาเคนหรือคนในห้อง เจ้ายังพูดเป็นกันเองได้ แล้วทำไมกับข้าต้องใช้คำที่เป็นทางการตลอดเลยล่ะ?!”
คำถามที่ไม่คาดฝันทำเอาคนที่มีชีวิตมาสองชาติอย่างยูเดอร์ถึงกับใบ้กิน “...ก็เจ้าพูดสุภาพกับข้าก่อน ข้าก็เลยทำตาม”
“อ้าว... แค่นั้นเองเหรอ?” แคนนาทำหน้าเหลอหลา
ยูเดอร์มักจะสร้างกำแพงกับผู้คนมาตลอด อาจเป็นเพราะการใช้ชีวิตโดดเดี่ยวในป่าเขามานานปี ความจริงที่เขาเคยคุมทหารม้าได้เกือบทศวรรษเป็นเพราะองค์กรนี้เน้นที่ความสามารถ ไม่ใช่คารม
“จริงๆ ข้ากังวลเรื่องนี้แทบตาย นึกว่าเจ้าไม่ชอบหน้าข้าเสียอีก... งั้นต่อจากนี้ข้าจะพูดเป็นกันเองกับเจ้าเลยนะ โอเคไหม? สมาชิกหน่วยทหารม้าส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยถือตัวเรื่องยศถาบรรดาศักดิ์กันอยู่แล้วด้วย”
“ตามใจเจ้าเถอะ” ยูเดอร์ตอบ แคนนายิ้มร่าอย่างสดใส
เขายังไม่รู้ตัวเลยว่า หลังจากนี้คำพูดของแคนนาจะเปิดประตูให้สมาชิกคนอื่นๆ กล้าเข้ามาพูดคุยกับเขาด้วยท่าทีที่เป็นกันเองมากขึ้น แต่ในตอนนี้ ยูเดอร์มีความคิดเพียงหนึ่งเดียว... ทันทีที่ภารกิจในวันจบลง เขาจะมุ่งหน้าไปยังห้องของผู้บัญชาการเพื่อแจ้งการตัดสินใจ
หลังดวงตะวันลาลับขอบฟ้าและการฝึกซ้อมสิ้นสุด ยูเดอร์สลัดคาเคนออกไปได้สำเร็จและมุ่งหน้าไปยังชั้นสูงสุดของอาคารหอพัก เขาเดินขึ้นบันไดเวียนหลายชั้นจนมาถึงชั้นห้า... ที่นั่นมีประตูไม้โบราณสีขาวตระหง่านอยู่ เบื้องหน้ามีห่วงเคาะประตูรูปหัวสิงโตสีทอง สัญลักษณ์ของราชวงศ์ ‘สิงโตผู้กลืนกินแสงสว่าง’
ยูเดอร์ชะงักมือที่กำลังจะเคาะ ความรู้สึกอันซับซ้อนประดังประเดเข้ามา... ครั้งหนึ่ง ประตูบานนี้เคยเป็นประตูห้องนอนของเขาเอง
หลังจากคีเซียร์สละตำแหน่งให้เขา ยูเดอร์ใช้พื้นที่ชั้นนี้เกือบทั้งหมดในการทำงาน ยกเว้นห้องนอนเล็กๆ เขาอาศัยอยู่ที่นี่เกือบสิบปีจนมันกลายเป็นสถานที่เดียวที่เขาได้หายใจอย่างอิสระโดยไม่ต้องกังวลสายตาใคร หลายคนหวาดเกรงที่เขาใช้ห้องของอดีตผู้บัญชาการที่ถูกหาว่าเขาเป็นคนฆ่า แต่ยูเดอร์ไม่เคยสนใจ
เขารู้สึกราวกับว่า หากเปิดประตูเข้าไปตอนนี้ เขาจะเจอกับห้องพักที่แสนคุ้นเคยในอดีต แต่ก่อนที่เขาจะได้ลงมือเคาะ ประตูก็เปิดออกเสียก่อน พร้อมกับการปรากฏตัวของชายร่างสูง
“...หือ?” คีเซียร์ในชุดเรียบง่ายคลุมด้วยเสื้อคลุมยาวเบิกตากว้างอย่างแปลกใจ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ
ยูเดอร์รู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ แม้จะเตรียมใจมาแล้ว แต่นี่คือการเผชิญหน้ากับคีเซียร์แบบตัวต่อตัวครั้งแรกนับตั้งแต่ย้อนอดีตกลับมา ท่ามกลางสมาชิกสามร้อยคนเขาพอจะหลบเลี่ยงได้ แต่ในพื้นที่ส่วนตัวแบบนี้ มันให้ความรู้สึกเหมือนการเผชิญหน้ากับ ‘สัตว์ร้าย’ ที่รอขย้ำเขาอยู่ในตรอกตันอย่างไรอย่างนั้น
เขาสูดหายใจลึกเพื่อข่มความสั่นไหวที่เกิดจากความทรงจำอันฝังรากลึก ยูเดอร์รู้จักคีเซียร์ ลา ออร์ ในความเป็นจริงเพียงไม่ถึงสองปี... ทว่าตัวตนของชายคนนี้กลับทิ้งรอยแผลที่ไม่อาจลบเลือนไว้ในชีวิตของเขาตลอดกาล