.jpg)
บทที่ 7 ดวงตะวันแห่งกองทหารม้า
เมื่อบรรยากาศที่ตึงเครียดเริ่มผ่อนคลายลง ผู้คนก็เริ่มจัดแถวกันตามสัญชาตญาณ ยูเดอร์ลอบสังเกตเห็นกลุ่มผมสีแดงเพลิงที่โดดเด่นสะดุดตาอยู่ไม่ไกลนัก นั่นคือคาเคน อีกฝ่ายดูเหมือนจะยังไม่เห็นเขา และกำลังหันซ้ายแลขวาด้วยท่าทางเลิ่กลั่กราวกับกำลังมองหาใครบางอย่าง ซึ่งเป็นภาพที่ดูน่าขบขันไม่น้อย
“ผู้บัญชาการกำลังเสด็จมา! ทั้งหมด... ตรง!”
ท่ามกลางความเงียบที่เข้าปกคลุมแทนที่เสียงจอกแจกจอแจ ชายคนหนึ่งก้าวขึ้นสู่แท่นพิธีที่จัดเตรียมไว้หน้าสนามฝึกซ้อม อัศวินสองสามนายเดินตามหลังมาในฐานะผู้คุ้มกัน แต่มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ก้าวขึ้นไปยืนสง่าอยู่บนชานชาลา
ชายร่างสูงโปร่งผู้มีเส้นผมสีทองเจิดจรัสสว่างไสว ดวงตาสีแดงดุจทับทิม และฉลองพระองค์สีขาวบริสุทธิ์ การปรากฏตัวของเขาเพียงผู้เดียวทำให้บรรยากาศรอบข้างดูหมองลงไปถนัดตา ราวกับว่าแสงสว่างทั้งหมดถูกดึงไปรวมอยู่ที่เขาเพียงคนเดียว
“ยินดีที่ได้รู้จักทุกคน ข้าคือดยุกเปเลต้า ‘คีเซียร์ ลา ออร์’ ”
นั่นคือใบหน้าที่แท้จริงของคีเซียร์โดยปราศจากอาคมจำแลง ชายผู้ดำรงตนประหนึ่งดวงตะวันแห่งจักรวรรดิ
สมาชิกกองทหารม้าทั้ง 330 ชีวิตรวมถึงเหล่าอัศวินหลวงต่างตกอยู่ในภวังค์ มิอาจละสายตาจากคีเซียร์ได้เลย เขากวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างเยือกเย็นคล้ายจะยืนยันตัวตนของทุกคนในที่นั้น ยูเดอร์สังเกตเห็นแววตาของคีเซียร์สั่นไหวเล็กน้อยเมื่อสบตาเขาครู่หนึ่ง แต่เขาก็ยังคงนิ่งเฉยไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ
“อย่างที่พวกเจ้าเห็น ข้าเป็นเชื้อพระวงศ์ที่เกิดมาพร้อมพลังแห่งแสง และดำรงยศเป็นถึงดยุก... แต่นั่นสำคัญสำหรับพวกเจ้าหรือเปล่า? คำตอบคือไม่... ที่นี่ ยศถาบรรดาศักดิ์เหล่านั้นไม่มีความหมายใดๆ ทั้งสิ้น”
น้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าทรงพลังของคีเซียร์ดังก้องไปทั่วลานฝึก ทรงเสน่ห์จนผู้ฟังแทบจะเคลิบเคลิ้ม
“ในฐานะสมาชิกกองทหารม้า ข้าก็เป็นเพียงชายคนหนึ่งที่ตื่นขึ้นพร้อมพลังจากศิลาสีชาดเช่นเดียวกับพวกเจ้า และที่ข้าได้รับเลือกให้เป็นตัวแทน ก็เพียงเพราะข้าอาจจะรู้จักฝ่าบาทดีกว่าพวกเจ้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น... จิตวิญญาณของกองทหารม้าแห่งนี้มีไว้เพื่อความมั่นคงและอำนาจของจักรวรรดิ รวมถึงเพื่อ ‘อิสรภาพ’ ของพวกเจ้าเอง นั่นก็เพียงพอแล้ว พวกเจ้าอาจจะยังไม่เข้าใจความหมายของมันในตอนนี้ แต่ข้าหวังว่าสักวันหนึ่งทุกคนจะตระหนักได้ด้วยตัวเอง”
“...”
ทั่วทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบงันยิ่งกว่าเดิม คำประกาศนั้นไม่ได้ดุดัน แต่กลับหนักแน่นและสั่นสะเทือนใจจนผู้ฟังลืมแม้กระทั่งลมหายใจ
“ข้าขอจบคำปราศรัยครั้งแรกไว้เพียงเท่านี้ พวกเจ้าต้องอาศัยอยู่ในเขตพื้นที่อัศวินหลวงชั่วคราว จนกว่าอาคารส่วนตัวของกองทหารม้าจะสร้างเสร็จ หากใครมีคำถามใดๆ สามารถมาหาข้าที่สำนักงานผู้บัญชาการได้ทุกเมื่อ”
“เอาล่ะ เลิกแถวได้!”
“ทั้งหมด... ทำความเคารพ!”
อัศวินหลวงนายหนึ่งแผดเสียงตะโกนสั่ง สมาชิกใหม่ที่ยังขาดประสบการณ์ต่างทำตัวไม่ถูก บ้างก็ก้มศีรษะ บ้างก็วันทยหัตถ์ตามแบบที่คิดขึ้นเอง ท่ามกลางสายตาดูแคลนของเหล่าอัศวินที่ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย
มีเพียงคีเซียร์ ลา ออร์ เท่านั้นที่ยังคงยืนยิ้มอยู่บนแท่นอย่างไม่ถือสา
“ผู้บัญชาการเหรอ? เขาดูแปลกดีนะว่าไหม”
หลังจบพิธีเปิดที่ชวนอึ้ง สมาชิกทหารม้าก็ถูกนำตัวไปยังอาคารที่พักชั่วคราว พวกเขาถูกแบ่งกลุ่มละสี่คนตามเพศสภาพให้พักในห้องเดียวกัน แม้ข้อมูลเรื่องการแบ่งงานจะยังคลุมเครือ แต่ก็ไม่มีใครปริปากบ่น ความตื่นเต้นที่ได้พบปะผู้มีพลังเหมือนกันเป็นครั้งแรกในชีวิตนั้นมีมากกว่าสิ่งใด
“ยูเดอร์! ข้าว่าแล้วว่าเจ้าต้องผ่าน!”
คาเคนวิ่งร่ามาหาเขาราวกับลูกหมาที่เจอเจ้าของ “ข้าก็ผ่าน แคนนาก็ผ่าน! เจ้าเห็นนางหรือยัง?”
ยูเดอร์ส่ายหัวช้าๆ พลางนึกอัศจรรย์ใจในมนุษยสัมพันธ์ของคาเคน อีกฝ่ายตบหลังเขาอย่างอารมณ์ดีพร้อมบอกว่าเดี๋ยวก็ได้เจอนางเร็วๆ นี้
“เหลือเชื่อจริงๆ ที่พวกเราทั้งสามคนผ่านหมด ต้องขอบคุณคำอวยพรของเจ้าแท้ๆ ว่าแต่เจ้าอยู่ห้องไหนน่ะ?”
“ห้อง 36 ชั้นสาม...”
“ห้องเดียวกันเลย! ข้ากำลังลุ้นอยู่พอดีว่าเพื่อนร่วมห้องอีกสองคนจะเป็นใคร” คาเคนร้องอย่างดีใจ
“ไปถึงก็รู้เองแหละ” ยูเดอร์ตอบนิ่งๆ เขาไม่ได้ใส่ใจว่าเพื่อนร่วมห้องจะเป็นใคร แต่สำหรับคาเคนดูเหมือนมันจะเป็นเรื่องใหญ่ที่น่าตื่นเต้นมาก
“รู้สึกเหมือนได้เป็นอัศวินจริงๆ เลยนะเนี่ย อยู่ด้วยกัน ฝึกด้วยกัน... ไม่คิดว่ามันน่าสนุกเหรอ?”
“...”
‘สนุกงั้นหรือ...’
ยูเดอร์นึกถึงช่วงเวลาอันโหดร้ายในอดีต ประมาณหนึ่งเดือนหลังจากเข้าหน่วย เขาถูกฝึกหนักจนแทบรากเลือด ย้อนกลับไปตอนนั้นระบบการฝึกสำหรับผู้ปลุกพลังยังไม่มีมาตรฐาน คีเซียร์ต้องลงมือทดลองด้วยตัวเองเพื่อสร้างระบบขึ้นมาใหม่ การฝึกจึงทั้งสะเปะสะปะและหนักหน่วงเกินกว่าที่คนธรรมดาจะจินตนาการได้
ยูเดอร์ลอบถอนหายใจ เขาอยากรู้นักว่าหลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ คาเคนจะยังพูดคำว่า ‘สนุก’ ออกมาได้อีกไหม การย้อนอดีตกลับมาเป็นเรื่องดีก็จริง แต่การต้องมาเริ่มต้นฝึกพื้นฐานใหม่ตั้งแต่ต้นนี่สิที่เขาไม่ค่อยยินดีนัก
เมื่อเปิดประตูห้อง 36 เขาก็พบชายสองคนรออยู่ก่อนแล้ว
“พวกเจ้าคือเพื่อนร่วมห้องเหรอ?” ชายร่างผอมที่มีกระตามใบหน้าถามด้วยท่าทางกังวล เขาชื่อ ‘ฮวน’ ผู้มีความสามารถในการเคลื่อนที่เร็วปานสายฟ้า “ข้าชื่อฮวน ส่วนนั่นชื่อ ‘คูร์กา’ ”
ยูเดอร์มองไปที่คูร์กาซึ่งนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงอย่างไม่สนใจใคร ชายคนนี้มีรูปร่างกำยำใหญ่โตประหนึ่งหมี ซึ่งก็สอดคล้องกับพลังขยายร่างและเพิ่มพลังโจมตีของเขา
ในอดีต ยูเดอร์แทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กับสองคนนี้เลย เพราะเขามัวแต่ก้าวกระโดดขึ้นสู่ตำแหน่งผู้นำ และสนใจเพียงการฝึกฝนตนเองให้แข็งแกร่งที่สุดเพื่อรับมือกับภัยพิบัติโลก แต่ครั้งนี้เขาตั้งใจจะเปลี่ยนมุมมอง เขาเรียนรู้จากความตายแล้วว่าการแก้ปัญหาคนเดียวมันมีขีดจำกัด การใส่ใจคนรอบข้างจึงเป็นแผนการใหม่ในชีวิตนี้
“ข้าคาเคน ส่วนนี่ชื่อยูเดอร์ พลังของข้าคือการควบคุมเงา... ว่าแต่ยูเดอร์ ข้ายังไม่รู้เลยว่าพลังของเจ้าคืออะไร?”
“หุ้มดาบด้วยไฟและน้ำ”
“ไฟและน้ำ? ทั้งสองอย่างเลยเหรอ!”
“สุดยอดไปเลยว่ะ” ฮวนและคูร์กาตาโตด้วยความทึ่ง
“เอาละ แยกย้ายกันจัดของเถอะ”
ชีวิตในกองทหารม้าเริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจัง สำหรับสามัญชนอย่างฮวนและคูร์กา การได้นอนบนเตียงที่สะอาด มีอาหารครบมื้อ และอยู่ในที่พักที่กว้างขวางเช่นนี้เปรียบเสมือนฝันที่เป็นจริง แต่ยูเดอร์รู้ดีว่าความสุขสบายเหล่านี้เป็นเพียง ‘สิ่งล่อใจ’ ก่อนจะเริ่มเข้าสู่บททดสอบของจริง
สมาชิกกว่าครึ่งใน 330 คนเป็นสามัญชนที่ไร้การศึกษา พวกเขาไม่เคยแม้แต่จะสบตาขุนนางมาก่อน แต่บัดนี้ชะตากรรมของพวกเขาได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ภายใต้คำสั่งของคีเซียร์ สมาชิกทุกคนต้องเข้ารับการฝึกทั้งด้านร่างกาย พัฒนาพลังเฉพาะตัว รวมถึงเรียนรู้การอ่านเขียนไปพร้อมๆ กัน
ทุกคนทุ่มเทแรงกายแรงใจราวกับคนบ้า เพราะรู้ดีว่านี่คือสิทธิพิเศษที่หาจากไหนไม่ได้อีกแล้ว แน่นอนว่าไม่มีใครตามทันยูเดอร์ ผู้ที่ทำทุกอย่างเป็น ‘ครั้งที่สอง’ ด้วยประสบการณ์ระดับผู้บัญชาการ...