.jpg)
บทที่ 14 ข่าวลือของคีเซียร์
ในจักรวรรดิออร์มีตระกูลดยุกเพียงห้าตระกูลเท่านั้น ซึ่งส่วนใหญ่สืบเชื้อสายมาจากพระโอรสของจักรพรรดิองค์แรก เมื่อองค์ชายใหญ่อิวานา ลา ออร์ ขึ้นครองบัลลังก์ พี่น้องอีกสี่พระองค์ก็ได้ปกครองที่ดินและกลายเป็นดยุกสืบต่อกันมานับพันปี
ทว่ากรณีของ คีเซียร์ ลา ออร์ ผู้ครองตำแหน่งดยุกเปเลต้านั้นกลับเป็นข้อยกเว้นที่หาได้ยากยิ่ง โดยปกติแล้วเจ้าชายที่ได้รับตำแหน่งดยุกจะต้องสละสิทธิ์ในการสืบราชบัลลังก์เพื่อป้องกันการนองเลือดระหว่างพี่น้อง และมักจะเป็นตำแหน่งลอยๆ ที่ไร้อำนาจและไร้ดินแดนในปกครองจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ไปอย่างเงียบเชียบ
ขุนนางส่วนใหญ่เชื่อว่าคีเซียร์ต้องมีปมด้อยบางอย่าง บ้างก็ลือว่าเขาไร้ความสามารถหรือสติปัญญาต่ำ ซึ่งคีเซียร์ก็ไม่ได้ปฏิเสธ แถมยังสนุกกับการเล่นไปตามข่าวลือเหล่านั้น เขาใช้ชีวิตอย่างเสเพลจนเป็นที่เลื่องลือ แต่เมื่อเขาปลุกพลังขึ้นมาและก่อตั้งกองทหารม้า ภาพลักษณ์ของ "ดยุกขี้เล่นที่อยากเล่นเป็นผู้บัญชาการ" ก็ถูกทำลายลงในพริบตา
ยูเดอร์รู้ดีว่าภายใต้รอยยิ้มนั้นมีโครงสร้างอำนาจที่คนธรรมดามองไม่เห็น เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเหตุผลที่คีเซียร์ยอมเหนื่อยยากก่อตั้งองค์กรนี้ขึ้นมา แท้จริงแล้วคืออะไรกันแน่? ความตั้งใจอันสูงส่งที่เขาเคยกล่าวไว้นั้นคือความจริงทั้งหมด หรือเป็นเพียงฉากบังหน้า?
“...ดูเหมือนเจ้าจะตกใจจนพูดไม่ออกเลยสินะที่ได้ยินนามของข้า?”
เสียงหัวเราะเยาะของ คีโอเลย์ ดา เดียร์ก้า ดึงยูเดอร์กลับสู่โลกความเป็นจริง ตระกูลเดียร์ก้ามีความสัมพันธ์ทางสายเลือดใกล้ชิดกับมกุฎราชกุมาร จึงไม่แปลกที่อัศวินหนุ่มผู้นี้จะหยิ่งผยองจนน่าหมั่นไส้
แต่สิ่งที่ยูเดอร์สงสัยคือ... เหตุใดคนที่มีภูมิหลังยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ถึงได้หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยในอนาคตที่เขาเคยผ่านมา? เมื่อพิจารณาจากพลังภายในที่ดูธรรมดาและการใช้ชีวิตที่คอยแต่จะสร้างศัตรู ยูเดอร์ก็พอจะเดาจุดจบของเขาได้
‘สงสัยคงจะถูกลอบสังหารเพราะปากของตัวเองในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าล่ะมั้ง’ ยูเดอร์นึกในใจอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะตอบกลับไป
“ตระกูลดยุกเดียร์ก้า... แน่นอนว่าข้าเคยได้ยิน”
“ก็ดี รู้แล้วก็ไสหัวออกไปซะ ที่นี่ไม่ต้อนรับคนอย่างเจ้า”
“เรื่องนั้น... คงจะทำตามให้ไม่ได้ครับ”
“ว่าไงนะ?” ใบหน้าของคีโอเลย์บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “เจ้ากล้าขัดคำสั่งข้าเชียวหรือ!”
อัศวินหนุ่มชักดาบออกมาทันที ปลายดาบคมกริบเล็งตรงไปที่ลำคอของยูเดอร์ “ออกมาเดี๋ยวนี้! ถ้าเจ้ามั่นใจในพลังของตัวเองนัก ข้าจะช่วยสงเคราะห์ให้เจ้ารู้สำนึกถึงที่ต่ำที่สูงเอง!”
“ยูเดอร์!” คาเคนรีบถลาเข้ามาขวางหน้า “ท่านคีโอเลย์! อัศวินหลวงไม่ควรชักดาบโดยไร้เหตุผลนะครับ การทำแบบนี้ไม่เป็นผลดีต่อท่านเลย...”
“พวกเจ้ามันก็แค่สามัญชนที่โอหัง!” คีโอเลย์ไม่ยอมลดดาบลง
ยูเดอร์แตะไหล่คาเคนเบาๆ “ไม่เป็นไร ถอยไปเถอะคาเคน”
“แต่ยูเดอร์ เจ้ายิ่งไม่มีอาวุธอยู่นะ...”
“ตามกฎหมายทหาร สมาชิกทหารม้ามีวิทยฐานะไม่ต่างจากอัศวินหลวง หากทั้งสองฝ่ายตกลงยินยอม การประลองย่อมกระทำได้” ยูเดอร์กล่าวด้วยเสียงเรียบเฉย สมาชิกทหารม้าที่ยืนอยู่ข้างหลังต่างอ้าปากค้างไปตามๆ กัน
“สมบูรณ์แบบที่สุด เพราะเราอยู่ในสนามฝึกอยู่แล้ว” ยูเดอร์ก้าวออกไปข้างหน้าอย่างมั่นคง “ข้ายอมรับการท้าทายของท่าน แต่ข้าไม่มีดาบติดตัวมาด้วย ท่านช่วยอนุเคราะห์หาดาบมาให้ข้าสักเล่มได้หรือไม่?”
“หึ!” คีโอเลย์แค่นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ข้าไม่เคยเห็นใครอวดดีขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต! ยินดีด้วย เจ้าทำให้ข้าอยากรู้จักชื่อของสามัญชนอย่างเจ้าขึ้นมาแล้ว... เจ้าชื่ออะไร?”
‘เมื่อกี้ไม่ได้ยินที่คนอื่นเรียกหรือไง?’ ยูเดอร์นึกสมเพชในสติปัญญาของอีกฝ่าย “...ยูเดอร์”
“ดี! ยูเดอร์... เจ้า! เอาดาบของเจ้าให้มันยืมซะ!” คีโอเลย์สั่งผู้ติดตามคนหนึ่ง
“เอ๊ะ? แต่ท่านคีโอเลย์ครับ ดาบเล่มนี้เป็นมรดกประจำตระกูลที่พ่อมอบให้...” ผู้ติดตามทำหน้าเหยเกและก้มหัวขอร้อง ภาพนั้นช่างน่าขันจนสมาชิกทหารม้าลอบหัวเราะออกมา
“ฮ่าๆๆ ดูนั่นสิ ยังกับเด็กห้าขวบทะเลาะกันเลย”
“ใครพูด! ใครมันกล้าพูดเรื่องไร้สาระ!” คีโอเลย์แผดเสียงลั่นจนทุกคนเงียบกริบ เขาหน้าแดงซ่านด้วยความอับอายก่อนจะหันไปตบหน้าคนรับใช้คนนั้น “เจ้ากล้าทำให้ข้าเสียเกียรติหรือ! ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้! กลับไปเก็บของแล้วไปให้พ้นหน้าข้าซะ!”
“ไม่นะครับ! ข้าขอโทษ! ข้าจะมอบดาบให้เดี๋ยวนี้!” คนรับใช้ล้มลงกราบกรานด้วยความหวาดกลัว
ยูเดอร์มองดูพฤติกรรมที่เหมือน ‘เด็กเหลือขอ’ ของคีโอเลย์ด้วยสายตาเย็นชา ชายคนนี้กวัดแกว่งดาบใส่แม้กระทั่งคนของตัวเองอย่างไม่ยับยั้งชั่งใจ
‘น่ารำคาญจริงๆ’
ยูเดอร์ยกมือขึ้นแล้วสะบัดนิ้วเบาๆ เพียงเล็กน้อย ทันใดนั้น ดาบในมือของคีโอเลย์ก็ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากอย่างแรง พลังที่มองไม่เห็นจับตัวดาบไว้แล้วบิดมันกลับเข้าหาตัวยูเดอร์
“เฮ้ย! อะไรน่ะ!” คีโอเลย์ร้องเสียงหลง เขาไม่ยอมปล่อยดาบจนถูกแรงเหวี่ยงนั้นกระชากร่างจนถลาไปข้างหน้า ล้มลงคลุกฝุ่นอย่างหมดสภาพต่อหน้าทุกคน
ฝุ่นตลบอบอวลเหนือสนามฝึกที่มีตรานกอินทรีสลักอยู่ ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงัน อัศวินหลวงและทหารม้าต่างแข็งค้างด้วยความตกตะลึง มีเพียงยูเดอร์คนเดียวที่ยืนนิ่งเฉยประหนึ่งไม่มีอะไรเกิดขึ้น