.jpg)
บทที่ 12 ก้าวแรกสู่ความรุ่งโรจน์และเงาที่คืบคลาน
ในที่สุด สมาชิกกองทหารม้าทุกคนก็ได้ระบุสังกัดหน่วยย่อยของตนเองเป็นที่เรียบร้อย
ผู้บัญชาการคีเซียร์ ลา ออร์ ได้ประกาศให้สมาชิกทุกคนได้รับสิทธิ์พักผ่อนเป็นเวลาหนึ่งเดือน เพื่อจัดการธุระส่วนตัวและใช้ชีวิตตามอัธยาศัย ยิ่งไปกว่านั้น เขายังประกาศกฎเกณฑ์ใหม่ที่สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วราชสำนัก นั่นคือสมาชิกทหารม้าจะได้รับการปฏิบัติและมีวิทยฐานะเทียบเท่ากับ ‘อัศวินหลวง’ และสามัญชนคนใดที่ไร้นามสกุล ก็จะได้รับพระราชทานนามสกุลในเร็ววัน
บัดนี้ กองทหารม้าขึ้นตรงต่อองค์จักรพรรดิโดยเฉพาะ พวกเขาได้รับเงินเดือนสูงเทียบเท่าข้าราชการชั้นสาม มีสิทธิ์พำนัก ณ ที่ใดก็ได้ในจักรวรรดิออร์ และเข้าใช้สถานที่ของรัฐได้โดยไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียม
ที่สำคัญที่สุด หากสมาชิกถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิด ผู้ที่จะมีอำนาจตัดสินโทษจะมีเพียงผู้บัญชาการทหารม้าและองค์จักรพรรดิเท่านั้น ไม่ใช่เจ้าเมืองท้องถิ่น ซึ่งโดยพื้นฐานแล้ว นี่คือเอกสิทธิ์และอิสรภาพเหนือระดับที่อัศวินจักรวรรดิเคยครอบครองเพียงกลุ่มเดียว
ด้วยเหตุนี้ ที่พักของพวกเขาจึงเปลี่ยนไปด้วย สมาชิกที่มีบ้านในเมืองหลวงสามารถเลือกเดินทางไปกลับได้ ส่วนผู้ที่ไม่มีทุนทรัพย์พอจะซื้อที่ดินในเมืองหลวงค่ายทหารก็จัดเตรียมห้องพักส่วนตัวไว้ให้ โดยมีสิทธิ์พำนักได้นานถึงห้าปี
“เหลือเชื่อจริงๆ ... พวกเราได้รับการปฏิบัติเหมือนอัศวินจริงๆ หรือนี่? ข้าได้ยินว่าอัศวินแต่ละคนจะมีคนรับใช้ส่วนตัวตอนเข้าพักด้วยนะ แต่สำหรับเราคงไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง” สมาชิกคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น
“นั่นสิ เรื่องแต่งตัวแค่นี้พวกเราจัดการเองได้อยู่แล้ว” อีกคนเสริมทัพพร้อมเสียงหัวเราะ
เสียงพูดคุยอย่างครึกครื้นดังไปทั่วห้องอาหาร ใบหน้าของทุกคนเปี่ยมไปด้วยความหวังและรอยยิ้ม ท่ามกลางบรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองนั้น มีเพียงยูเดอร์ที่นั่งจุ่มขนมปังลงในสตูว์และเคี้ยวอย่างเงียบเชียบเพียงลำพัง
“ยูเดอร์ เจ้าได้ยินหรือเปล่า? พวกเราจะได้พักตั้ง 30 วันเหมือนพวกอัศวินเลยนะ! แถมถ้าลูกหลานเราเกิดปลุกพลังขึ้นมา สิทธิประโยชน์พวกนี้ก็จะส่งต่อไปถึงพวกเขาได้ด้วย” คาเคนพูดพลางยิ้มกว้าง “ถ้าข้าส่งจดหมายไปบอกที่บ้าน ทุกคนต้องดีใจมากแน่ๆ ในที่สุดวันที่ครอบครัวข้าถูกดูแคลนเพราะไม่มีที่ดินเป็นมรดกก็จบสิ้นเสียที”
“...อืม”
“อ๊ะ... หรือว่าเจ้าไม่ต้องแจ้งข่าวให้ครอบครัวรู้หรือ?”
“ข้าตัวคนเดียว”
คำตอบสั้นๆ ของยูเดอร์ทำเอาคาเคนชะงักและเบิกตากว้าง ก่อนจะรีบละล่ำละลักขอโทษด้วยท่าทางเหมือนสุนัขหูตก “ขอโทษนะ ข้า... ข้าแค่คิดว่าเจ้ายังมีครอบครัวอยู่ที่บ้านเกิด เห็นแคนนาเคยเล่าเรื่องตอนที่นางอ่านข้อมูลจากสร้อยข้อมือของเจ้าน่ะ”
‘สร้อยข้อมือของข้า... อ้อ’
ยูเดอร์นึกถึงวันที่เขาพบแคนนาครั้งแรกในการลงทะเบียน เขาเคยมอบสร้อยข้อมือหินแกะสลักร้อยด้ายป่านให้นางทดสอบพลัง มันเป็นของดูต่างหน้าชิ้นเดียวที่ปู่ทิ้งไว้ให้ก่อนสิ้นใจ แม้มันจะเก่าและเปราะบางจนเขาไม่กล้าสวมใส่ แต่เขาก็พกมันติดตัวไว้ในกระเป๋าเสมอ
ภาพกระท่อมเก่าผุพังบนภูเขาผุดขึ้นมาในมโนภาพ ยูเดอร์คิดว่าในช่วงวันหยุดนี้ เขาควรจะกลับไปดูแลบ้านหลังนั้นสักหน่อย เผื่อวันใดวันหนึ่งที่เขาต้องละทิ้งทุกอย่าง เขาจะได้มีที่ทางให้กลับไป
“ยูเดอร์! ถ้างั้นวันหยุดนี้ลองมาเที่ยวบ้านข้าไหม? ภาคใต้มีอาหารอร่อยๆ และที่เที่ยวสนุกๆ เพียบเลยนะ พ่อแม่พี่น้องข้าก็อยากเจอเจ้ามากด้วย”
“แล้วพวกเราล่ะคาเคน?” เพื่อนสมาชิกคนอื่นตะโกนแทรกขึ้นมาอย่างล้อเลียน “พวกเราไม่ใช่สหายของเจ้าหรือไง?”
“แน่นอนว่าพวกเจ้าก็ใช่! แต่ข้าอยากพายูเดอร์ไปก่อน ไว้คราวหน้าพวกเจ้าค่อยตามไปสิ”
‘คนผู้นี้สรุปเอาเองเสร็จสรรพเลยแฮะ...’ แม้ยูเดอร์จะค่อนข้างเอือมระอากับความไร้ยางอายของคาเคน แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ ชายหนุ่มผมแดงดุจกุหลาบคนนี้มักจะวนเวียนอยู่ข้างกายเขาสม่ำเสมอ แม้ตอนย้ายห้องพักไปแล้วก็ยังมาเยี่ยมเยียนทุกวัน จนยูเดอร์ต้องไล่ตะเพิดไปหลายหน
ทว่าต้องขอบคุณความพากเพียรของคาเคนและแคนนา ที่ทำให้กำแพงระหว่างยูเดอร์กับสมาชิกคนอื่นเริ่มพังทลายลง จากชายหนุ่มที่ดูมืดมนและเข้าถึงยาก บัดนี้เขากลับเริ่มได้รับการยอมรับในหมู่เพื่อนร่วมรุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ
“ยูเดอร์ อีกเดี๋ยวเจ้าก็จะได้รับนามสกุลแล้วนะ ข้าล่ะอิจฉาจริงๆ ที่เจ้าจะได้นามสกุลพระราชทานจากองค์จักรพรรดิโดยตรง”
“อย่าไปพูดแบบนี้ให้คนอื่นได้ยินเชียว” ยูเดอร์ขมวดคิ้วเตือน
“ข้าไม่ได้หมายความว่าอิจฉาในเชิงไม่ดีนะ!” คาเคนรีบยกมือปฏิเสธ “แต่ในประวัติศาสตร์จักรวรรดิ มีน้อยคนนักที่จะได้รับชื่อและตำแหน่งจากฝ่าบาท ข้าแค่คิดว่ามันเป็นเกียรติประวัติที่น่าจดจำน่ะ”
สำหรับยูเดอร์ที่เคยได้รับทุกอย่างมาแล้วในชาติก่อน นามสกุลพระราชทานเหล่านั้นไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งอะไรนัก “...ได้รับมา มันก็ไม่ได้ดีขนาดนั้นหรอก”
“บางครั้งเจ้าก็พูดเหมือนคนรู้แจ้งไปเสียทุกเรื่อง” คาเคนหัวเราะ “การได้รับนามสกุลจะเปลี่ยนสถานะทางสังคมของเจ้าไปตลอดกาล อย่างน้อยๆ เจ้าก็ไม่ต้องแบกรับภาระภาษีแรงงานเหมือนสามัญชนทั่วไปแล้วนะ”
คาเคนพูดถูกในแง่ของสิทธิประโยชน์... แต่น้อยคนนักจะรู้ว่าอำนาจที่ได้มาพร้อมกับพลังมหาศาล ย่อมแลกมาด้วยหน้าที่อันหนักอึ้งและสงครามที่ไม่มีวันจบสิ้น
‘แถม... นามสกุลที่จะได้รับน่ะ แทบจะเรียกได้ว่าไม่ใช่ชื่อคนเลยด้วยซ้ำ’ ยูเดอร์นึกในใจพลางลุกขึ้นจากโต๊ะอาหาร โดยไม่สนใจคาเคนที่พร้อมจะร่ายยาวข้อดีของการมีนามสกุลอีกนับร้อยข้อ
“ข้าไปก่อนนะ”
“รอด้วยสิยูเดอร์! ไปด้วยกัน!” คาเคนรีบละวางสตูว์ที่ยังทานไม่หมดแล้ววิ่งตามมา
เป้าหมายของทั้งคู่คือสนามฝึกดาบ
สมาชิกสายเวทส่วนใหญ่มักแยกตัวไปฝึกฝนลักษณะเด่นของพลังตนเองเพื่อให้มีความแม่นยำและรุนแรงขึ้น แต่สำหรับสายพละกำลังและสายข้อมูลนั้นต่างออกไป พวกเขาต้องฝึกฝนร่วมกันเพื่อเรียนรู้เทคนิคการใช้อาวุธและการทำงานเป็นทีม
และอาวุธที่คีเซียร์ ลา ออร์ เน้นย้ำให้ทุกคนต้องเรียนรู้เป็นอันดับแรก คือ ‘ดาบ’
ดาบคืออาวุธของชนชั้นสูงมาแต่โบราณ และเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจ ยูเดอร์เข้าใจเจตนาของคีเซียร์ดี การทำให้นักรบผู้ปลุกพลังเชี่ยวชาญการใช้ดาบ จะช่วยยกระดับภาพลักษณ์ของกองทหารม้าให้ดูสูงส่งเทียบเท่าอัศวิน และหากสมาชิกคนใดสามารถผสาน ‘พลังพิเศษ’ เข้ากับ ‘ออร่า’ ของดาบได้ พวกเขาจะกลายเป็นขุมกำลังที่ปรมาจารย์ดาบทั่วไปก็ไม่อาจเทียบติด
“แต่ข้ายังแปลกใจอยู่ดีนะ ที่ท่านหัวหน้าสั่งให้เราไปฝึกที่สนามฝึกหมายเลข 1... ข้าได้ยินว่าที่นั่นมีแต่อัศวินระดับสูงเท่านั้นที่เข้าได้” คาเคนกระซิบอย่างกังวล
เมื่อก้าวเข้าสู่เขตพื้นที่ของอัศวินจักรวรรดิ บรรยากาศรอบข้างก็พลันตึงเครียดขึ้นทันที สายตาดูแคลนและไม่พอใจจากเหล่าอัศวินพุ่งตรงมาที่พวกเขาอย่างเปิดเผย การที่สามัญชนไร้หัวนอนปลายเท้าได้รับอนุญาตให้ใช้สนามฝึกที่เป็นดั่งความภาคภูมิใจของอัศวิน ย่อมไม่ต่างจากการถูกลบหลู่เกียรติยศ
‘สงสัยคีเซียร์คงจะใช้ราชโองการของจักรพรรดิมากดดันแน่ๆ’ ยูเดอร์คิด
ตลอดช่วงการฝึกพื้นฐานที่ผ่านมา ยูเดอร์จงใจไม่แสดงฝีมือเต็มร้อย ทว่าเขากลับใช้เวลาไปกับการฝึก ‘โคจรมานา’ ตามความทรงจำในอดีต
นักเวทหรืออัศวินทั่วไปต้องกักเก็บมานาไว้ในร่างกาย แต่ผู้ปลุกพลังจากศิลาสีชาดนั้นต่างออกไป พวกเขาสามารถดึงพลังงานมหาศาลจากธรรมชาติรอบตัวมาใช้ได้โดยตรงโดยไม่ต้องกักเก็บ สิ่งที่สำคัญกว่าคือความเสถียรและความคุ้นเคยในการควบแน่นพลังงานนั้น
ยูเดอร์ใช้เวลาหลายชั่วโมงต่อวันในการนั่งสมาธิเพื่อปรับจูนร่างกายให้เข้ากับมานาใหม่นี้ ซึ่งเป็นเทคนิคที่จะถูกค้นพบในอีกสามปีข้างหน้า คาเคนมักจะเข้าใจผิดว่าเขานั่งสมาธิเพราะเป็นผู้ศรัทธาในเทพแห่งดวงอาทิตย์อย่างเคร่งครัด ซึ่งยูเดอร์ก็คร้านเกินกว่าจะแก้ไขความเข้าใจผิดนั้น จึงปล่อยให้นางเข้าใจไปแบบนั้นเอง...